การเปลี่ยนกรอบความคิด

ถ้าคุณเคยชินกับการพิมพ์ทุกตัวอักษรด้วยตัวเอง ส่วนที่ยากที่สุดไม่ใช่การเรียนรู้เครื่องมือใหม่ๆ แต่คือการปล่อยมือจากคีย์บอร์ด

คอขวดเดิมของคุณคือ การผลิต — คุณเขียนโค้ดที่ถูกต้องได้เร็วแค่ไหน คอขวดใหม่ของคุณคือ การกำหนดสเปกและการตรวจสอบ — คุณอธิบายสิ่งที่ต้องการได้ชัดเจนแค่ไหน และคุณตัดสินสิ่งที่ได้กลับมาได้ดีแค่ไหน

สิ่งนี้เปลี่ยนสิ่งที่คุณควรเพิ่มประสิทธิภาพให้:

• ก่อนหน้านี้: ท่องจำ API (Application Programming Interface — เมนูคำสั่งที่เครื่องมือหนึ่งเปิดให้ใช้) สู้กับไวยากรณ์ พิมพ์ให้เร็ว
• ตอนนี้: อธิบายความตั้งใจให้แม่นยำ แตกปัญหาออกเป็นส่วนย่อย ประเมินผลลัพธ์อย่างมีวิจารณญาณ

วิศวกรที่รุ่งเรืองในยุคนี้ไม่ใช่คนที่พิมพ์เร็วที่สุด แต่เป็นคนที่มีความเห็นที่ชัดเจนว่า "ดี" หน้าตาเป็นอย่างไร และมีวินัยพอที่จะปฏิเสธผลลัพธ์ที่ไม่ถึงมาตรฐาน

ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่เงียบกว่าอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้คนตั้งตัวไม่ทัน คือความสัมพันธ์ของคุณกับ การไม่รู้ สัญชาตญาณเดิมคือหยุดก่อนแล้วไปเรียนรู้ API ก่อนที่จะแตะมันจริง ตอนนี้คุณมักจะสร้างเวอร์ชันแรกในสแตกที่ไม่คุ้นเคยได้ แล้วเรียนรู้จากการอ่านมันย้อนกลับ นั่นคือพลังพิเศษที่แท้จริง — และก็เป็นกับดักด้วย การอ่านโค้ดที่คุณเขียนเองไม่ได้นั้นไม่เป็นไร แต่การส่งมอบโค้ดที่คุณ ประเมิน ไม่ได้นั้นไม่โอเค เส้นแบ่งอยู่ที่ว่าคุณบอกได้อย่างมั่นใจหรือไม่ว่าผลลัพธ์นั้นถูกต้อง พึ่งพาโมเดลให้เขียนได้เร็วกว่าคุณได้เสมอ แต่อย่าพึ่งพามันให้รู้มากกว่าที่คุณเต็มใจจะตรวจสอบ